فصل نهم : كوشش در فتح مكّة بر اساس « پيمان حديبيّه » ، مسلمانان و كفّار نبايد عليه يكديگر تحرّكات نظامى مىكردند و يا هم‌پيمانان خود را ضدّ هم‌پيمانان طرف مقابل به نبرد وا مىداشتند و يا آنان را در نبرد ، يارى مىرساندند . قريش با تجهيز « بنو بكر » - كه با آنان هم‌پيمان بودند - عليه قبيلهء « خزاعه » كه با مسلمانان هم‌پيمان بودند ، و حتّى با شركت شبانه در نبرد عليه آنان ، عملًا قرارداد حديبيه را نقض كردند . پيامبر صلى الله عليه و آله از شهادت مسلمانانى كه مظلومانه به خاك و خون افتاده بودند و نيز اشعار تأثّرانگيز رئيس قبيلهء خزاعه ، عمرو بن سالم ، آگاه شد و ياريخواهى وى را پاسخ گفت و بدين سان ، براى فتح مكّه و زدودن آثار شرك از مركز توحيد - كه اكنون ديگر مانعى براى حمله به آن در كار نبود - ، راهى مكّه شد . پيامبر خدا با بيش از ده هزار رزم‌آور ، با تدبير نظامى شگفتى ، بدون خونريزى بر مكّه چيره گشت . حضور على عليه السلام در اين‌پيروزى نيز از چند جهت ، چشمگير است : 1 . حاطب بن ابى بلتعه ، تصميم پيامبر صلى الله عليه و آله ( براى فتح مكّه ) را در نامه‌اى نگاشت و همراه زنى براى قريش فرستاد . پيامبر خدا ، على عليه السلام را فرا خواند و او را با دو تن ديگر براى دستگيرى آن زن ، گسيل داشت . زن با شدّت تمام ، همراه داشتن نامه را تكذيب مىكرد و وارسىهاى چندين بارهء آنان نيز گواهى مىداد كه آن زن ، درست مىگويد . امام على عليه السلام به زن فرمود : « پيامبر خدا - كه درودهاى خداوند بر او باد - هرگز